Письмо – средство фиксации мысли и речи человека. Без письма не было бы и книги. Как же передавал человек информацию до возникновения алфавитного письма? В музее книги собрались юные исследователи этапов возникновения и развития письменности.

Пераглядаючы ўжо напісанае, заўважыў, як істотна змяніліся стыль і манера пісьма: ад кароткіх малазмястоўных допісаў, якія наўрад ці будуць каму-небудзь цікавыя, да вялікіх і падрабязных тэкстаў, якія, у прынцыпе, калі іх упарадкаваць, можна смела аддаваць у друк. Але рабіць гэтага, прынамсі цяпер, я не збіраюся — наўрад ці каго-небудзь зацікавяць прыватныя рэчы з жыцця простага чалавека. Але я разумею, што менавіта дзякуючы дзённіку я вырас прафесійна. І гэтым досведам хачу падзяліцца з вамі. Хоць, безумоўна, я не адзіны такі.

З раманам Кузьмы Чорнага «Млечны Шлях» я пазнаёмілася падчас вучобы ва ўніверсітэце. Чытаючы яго, я захаплялася глыбінёй думак аўтара, філасофскім падыходам да стварэння вобразаў, дэталёвасцю эпізодаў. Мне «Млечны Шлях» нагадваў творы Дастаеўскага, якімі ў юнацтве зачытвалася. Пазней я даведалася, што яшчэ ў 1920-я гады літаратурная крытыка прадказвала Кузьме Чорнаму будучыню «беларускага Дастаеўскага».
Лепшыя творы Кузьмы Чорнага былі створаны ім у вайну. Гэта раманы «Вялікі дзень» (1941—1944), «Пошукі будучыні» (1943), «Млечны Шлях» (1944). Доўгі час яны не друкаваліся, заставаліся ў рукапісах.

Шаноўны юны аўтар!

Пэўна ж, калі ты чытаў мастацкія творы, дык заўважаў, што сустракаюцца ў іх, акрамя апісанняў дзеянняў герояў, дыялогаў, яшчэ і апісанні навакольнага асяроддзя: ці то пра гушчар лясны аўтар напіша, ці то пра плынь ракі, ці то пра захад сонца, ці пра моцны мароз… Прызнайся: іншым разам ты, захоплены сюжэтам, хутчэй-хутчэй прачытваў гэтыя старонкі, каб зноў апынуцца ў гушчыні падзей. І задаваў сабе пытанне: ну навошта гэты аўтар перапыніў дзею ды так расцягнута піша пра тое, як цвіце каліна ці выспявае рабіна? Няўжо без гэтага нельга?

Кафедра беларускай і рускай філалогіі Мазырскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя І.П. Шамякіна
Васіль Шур, Наталля Тачыла

УЛАСНАЕ ІМЯ ІВАН ВА ЎСХОДНЕСЛАВЯНСКІХ МОВАХ І ФАЛЬКЛОРЫ

У моўнай практыцы, асабліва ў мове мастацкай літаратуры, уласныя імёны паслядоўна выкарыстоўваюцца пераважна з улікам традыцый рэгіёна, фальклору, народна-дыялектнай мовы, вопыту мастацкай літаратуры, часу стварэння твора, а ў пэўнага аўтара — яшчэ і з улікам яго індывідуальнага стылю, густу і схільнасцей.
Пакрочылі
 
Напрамак — журналістыка.
Аўдыторыя — пачаткоўцы.
Сродкі — талент і жаданне.
 
Заўсёды не зразумела, з чаго пачаць, таму прапаную невялікі дапаможнік па стварэнні матэрыяла.
 

Мікола Сянкевіч, старшы выкладчык кафедры беларускай і рускай моў з методыкай выкладання Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С. Пушкіна

РАЗВІЦЦЁ ВОБРАЗНАГА І КРЫТЫЧНАГА МЫСЛЕННЯ НА ЎРОКАХ ЛІТАРАТУРНАГА ЧЫТАННЯ Ў ПАЧАТКОВЫХ КЛАСАХ

Паводле канцэпцыі вучэбнага прадмета «Літаратурнае чытанне», адна з яго асноўных задач — развіццё эмацыянальна-пачуццёвай сферы, вобразнага і крытычнага мыслення, літаратурна-творчых здольнасцей вучняў. Мы спынімся на развіцці вобразнага мыслення вучняў, без якога немагчымы ні якасны аналіз мастацкага твора, ні развіццё літаратурна-творчых здольнасцей малодшых школьнікаў.