Настасся Нарэйка

нарадзілася 28 кастрычніка 1986 года ў Маладзечне. Працуе журналістам. Аўтар зборніка вершаў «Магдэбургскае права маёй душы» (2013). Заўсёды з асаблівым хваляваннем чакае восені (у прыватнасці — кастрычніка) з той прычыны, што гэты месяц, як ні дзіўна прагучыць, самы цёплы. Бо ў кастрычніку казка, расказаная на печы глыбокім, змрочным вечарам, сагравае так, як ніколі…

 

Гарачыя кветкі кастроў

 

* * *

Усё пачалося з сякеры,

Сякерай скончыцца сёння.

Вочы адвыклі ад сонца,

Рукам кайданоў не хапае.

Я помню доўгія ночы,

Што гарэлі ў пажары бяссоння,

Калі пад падушкай клубочкам

Згарнулася стома тупая.

 

Скачуць прывіды цемры,

Хрыпам заходзяцца коні.

Ніхто ў свеце не чуе

Глухога дыхання майго.

Ноч сон з мяне вырывае,

Як цвік з халоднай далоні,

Што за гады пакуты

Прызвычаілася да яго.

 

Грэх страшэнны, пякельны

Плавіцца воскам чырвоным,

Сцякае мне на сукенку,

Разлітую па падаконні.

Ноч выбірае пакуты.

Я выбіраю праклёны.

Усё пачалося з сякеры.

Сякерай скончыцца сёння.

 

Кінжал памяці

— Я думала, сэрца не можа

Сыходзіць чужою крывёю.

Я думала, нельга ад болю

Чужога і чорнага выць.

Я думала так да таго,

Як сядзела з табою,

Чытала па вуснах гарачых

Бясконца: баліць!

 

Выла, спявала завея

Белай тваёй ліхаманкай.

Белых бінтоў павуцінне

Крэсліла чорная кроў.

Я занавешваю зноўку

Холад старэнькай фіранкай,

Я раскладаю ў каміне

Гарачыя кветкі кастроў.

 

Лязо кінжала тупога

З грудзей тваіх я дастала.

— Кіньце яго ў палонку,

У ледзяную ваду.

— Не. Я пакіну на памяць

Гэта маленькае джала,

Кнігу, што вам чытаю,

Сёння я ім закладу.

 

— Нашто?

— Я яму ўдзячна,

Яму і таму вар’яту,

Які вам зрабіў балюча

І да мяне прывёў.

Магчыма, яго сустрэну

І працягну адплату,

Кіну — пальецца долу

Густа-праклятая кроў.

 

Боль твой здаецца лёсам,

Ён робіць сінія вочы

Чорнымі, нібы ночы,

Чорнымі, нібы вуглі.

Не бойся. Я ўратую.

Мы тою сцежкай пакрочым,

Якою па двое вякамі

Да светлага шчасця ішлі.

 

Я думала, сэрца не можа

Плавіць каханне з адчаю,

Са шкадавання сляпога,

З болю, з якім не пражыць.

Я думала так дарэмна.

Цяпер я цябе кахаю.

І кроў твая з гэтай раны,

Бы з сэрца майго, бяжыць.

 

Я думала, сэрца не можа

Гаіць незагойныя раны.

Я думала, сэрца не зможа

Перажыць камення абвал.

Не кахаеш мяне? Сыходзіш?

О, мой на вякі абраны!

Ты помні: ляжыць у кнізе

Тупы і халодны кінжал.

 

* * *

Як Рагнеда

Аберуч

Нож

Упэўнена,

Моцна

І цвёрда,

Так трымаю цябе.

І ўсё ж

Усміхаешся

Вольна і горда.

 

Як Прадслава

Аберуч

Крыж

Надзейна…

Спакойна…

Вечна…

Так трымаю цябе.

Маўчыш.

Пазіраеш.

Без страху? —

Бясспрэчна.

 

Як Барбара

Аберуч

Яд

Непарушна!

Рашуча!

Прагна!

Так трымаю цябе.

Без крат.

Мой каханы!

Мой морак і багна…

 

Я трымаю цябе.

Кайданы,

Ланцугі

І вяроўкі

Ты носіш

Так, нібыта

Патрэбны яны,

І збавення

Ніколі не просіш.

 

Я ж пазбавіць цябе

Не змагу.

Лёс бяздумны

Садзіцца за кросны.

Я слабая, відаць,

На тугу.

Я кахаю цябе

Моцным.

 

* * *

 

Победила ль?

Побеждена ль?

М. Цвятаева

 

Падначалены мне,

Ты нічога не змог

Ні змяніць, ні аддаць.

Мне шкада.

Я — каханне тваё,

Твой палон і астрог.

Я — твая

Залатая Арда.

 

Падначалены мне,

Ты бяссілы ля ног,

Ты маўчыш,

Твае вочы — жуда.

Схіліш голаў сваю —

Пераступіш парог,

І цябе пашкадуе

Арда.

 

Падначалены мне…

Не сагнуўся ты ў рог.

Плечы выпрастаў. Хай.

Не бяда.

Ты гаворыш:

З табою

Сумленне і Бог.

Што з таго?

А за мною — Арда.

 

Падначалены мне?

Не пазбегнеш суда!

Кроў тваю пралію

На мурог.

Толькі ў сэрцы маім

Прарастае жуда.

Любы мой!

Хто каго перамог?

 

* * *

«Якая самота гатэльнай турмы!

Векавая якая туга!»

Нарэшце пад дахам! Дапяліся мы.

І боль замірае ў нагах.

 

І болей за шкірку нам зліва не лье,

І холад не лічыць касцей.

Набліжу да полымя рукі твае.

Мы разам. Нам сёння прасцей.

 

Мы разам ішлі праз імжу, і скажу,

Што лёгкай дарога была.

Не верыш? Дарма. Я ні ў чым не хлушу,

Не буду, калі б і магла.

 

Ніякай самоты, ніякай тугі.

Стагоддзі сплылі — што з таго?

Ты спі, ты не слухай мяне, дарагі.

Я — варта ля дома твайго.

 

Дзе б дом твой ні быў,

Пры парозе стаю.

І службу ніколі не кіну сваю.