У Беларусі ў сярэдзіне лютага прайшоў семінар па пытаннях перакладу і выдання твораў кітайскай літаратуры.

На размову па досыць актуальнай сёння тэме сабраліся выкладчыкі кітайскай мовы, студэнты і аспіранты, якія займаюцца кітаістыкай. Да ўдзелу з кітайскага боку спрычыніліся аташэ па пытаннях культуры Пасольства Кітайскай Народнай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь спадар Чжан Хунвэй, прадстаўнікі кітайскіх выдавецтваў, якія ў гэтыя дні працавалі на стэндзе КНР на XXIV-й Мінскай міжнароднай кніжнай выстаўцы-кірмашы, – Пекінскай выдавецкай карпарацыі і Выдавецтва замежнай літаратуры Пекінскага дзяржаўнага лінгвістычнага універсітэта. На сустрэчу прыйшлі і выкладчыкі кітайскай мовы з БДУ, МГЛУ, 23-й гімназіі Мінска.

Айчынныя літаратурна-мастацкія часопісы «Полымя», «Маладосць», «Бярозка», «Нёман», «Белая Вежа» — пляцоўка для творчасці не толькі айчынных аўтараў, але і замежных калег. Гэтая тэма і была ў цэнтры ўвагі ўдзельнікаў круглага стала, прысвечанага нацыянальным літаратурам на старонках айчыннай літаратурна-мастацкай перыёдыкі.

В феврале 2017 года Приход храма священномученика Владимира Хираско в Минске Белорусской Православной Церкви (приход для незрячих людей) совместно со столичными книжными магазинами и библиотеками проведет «Вечера незрячих поэтов».
Проект организуется с целью объединить настоящих любителей книги, показать всем, что грани между зрячими и незрячими не существует, помочь авторам с отсутствующим зрением донести свой талант до читателя. Ведь может оказаться так, что выступающий незрячий литератор – это тот человек, который внесет огромный вклад в развитие мировой культуры.

Пра дзяцінства

Дзяцінства ў мяне было савецкае: школу я скончыла ў 1992 годзе. У маім жыцці адлюстраваліся ўсе знакавыя этапы таго часу: была акцябронкам, піянерам... Калі прыйшла пара ўступаць у камсамол, аказалася, што ўсе ранейшыя каштоўнасцi былі прыдуманымі, насамрэч усё па-іншаму.
Напэўна, зараз я ўяўляю сябе іншай, чым была, але ўяўляю сябе дапытлівай, зацікаўленай, як і большасць маіх равеснікаў. Мы запісваліся ва ўсе магчымыя бясплатныя гурткі і спартыўныя секцыі, нікуды не паспявалі. Я хадзіла і на баян, і ў секцыю фатаграфавання (праз месяц перапісалася ў гурток макрамэ, а потом — на лыжы)... Як і ва ўсіх маіх равеснікаў, дзяцінства было свабоднае: выйшаў і пайшоў. У двары не стаяла ні адной машыны, яны тады былі такой рэдкасцю, што калі я на праспекце Незалежнасці шпацыравала з бацькамі, бачыла адну-дзве і заўсёды цiкавiлася, цi не аўто гэта таварыша Слюнькова? Гэта адчуванне свабоды, шырыні вулiц захавалася.

Святочнай традыцыйнай экспедыцыяй на радзіму Народнага паэта Беларусі Якуба Коласа – Стаўбцоўшчыну, - у якой прынялі ўдзел навукоўцы, літаратары і мастакі, прадстаўнікі музеяў з Літвы і Расіі, завяршылася 30-я канферынцыя “Каласавіны”.