Лёгка і адначасова складана казаць пра тое, што бязмерна любіш сам. Але сказаць варта.

На двары 2002 год, у свет выйшла культавая гульня, якая мае велізарную колькасць фанатаў па ўсім свеце, — The Elder Scrolls III: Morrowind ад студыі Bethesda Softworks. Наш персанаж прачынаецца ў паўзмроку карабельнага трума. Першае, што мы чуем — плёскат вады і бурклівы голас яшчэ аднаго пасажыра: «Ну ты і соня! Цябе нават учарашні шторм не разбудзіў. Кажуць, мы ўжо прыплылі ў Моравінд. Нас выпусцяць, гэта дакладна». У ролі невядомага зняволенага мы ступаем на зямлю выспы Вардэнфел, нас прывезлі сюды з пакуль не вядомай мэтай і толькі з той прычыны, што персанаж нарадзіўся ў пэўны час пад пэўнымі зоркамі. Пасля кароткай папяровай цяганіны нас выпускаюць на волю, забяспечыўшы ўказаннямі куды прайсці. Што зусім не абавязкова. Гульцу прапануецца велізарны, насычаны свет, у якім толькі ён сам вырашае куды ісці і што рабіць.

Кароткі агляд «выбранага з выбранага» Леаніда Галубовіча

Леанід Галубовіч — паэт нясвоечасовы. У тым сэнсе, што ў сваім часе (і са сваім часам) яму, здаецца, усё менш хочацца гаварыць. Затое маўчаць — ахвотна.

Нясвоечасовасць Галубовіча-паэта кампенсуецца своечасовасцю Галубовіча-кнігара: яго «Поўня» [1] так патрапіла ў фармат сённяшняга літаратурнага жыцця, што закрадваецца сумненне: а ці не патраціў паэт гады маўчання на скрупулёзнае даследаванне прыхамацяў сучаснай чытацкай публікі?..