Засяроджанае чаканне

Пасля насычанага святочнага снежня студзень заўсёды падаецца занадта сцішаным, маўклівым, затоенным, насцярожаным перад абліччам невядомага. Такім атрымаўся і студзеньскі нумар часопіса «Полымя». Ён павольны, разважлівы, назіральны, у нечым нават манатонны і залішне накіраваны ўнутр, у асабістае. Быццам паўза перад доўгім, імклівым і насычаным падзеямі і творамі годам.

Маладая пісьменніца Кацярына Хадасевіч-Лісавая надзвычай актыўна працуе ў галіне дзіцячай літаратуры. Адна за другой прыходзяць да юнага чытача яе кнігі. Летась Кацярына адзначана прэстыжнай у пісьменніцкім асяроддзі Нацыянальнай літаратурнай прэміяй. Працуе літаратар настаўніцай, што, відавочна, і дапамагае ў дадатак да яе светлага таленту разгледзець дзіцячую душу, знайсці агульную мову з хлопчыкамі і дзяўчынкамі. Наша размова  — з пісьменніцай і педагогам Кацярынай Хадасевіч-Лісавой.

У «Літаратурных мясцінах Беларусі» (пабачыла з задуманага трохтомніка ўсяго адна кніга – пра літаратурнае краязнаўства Берасцейшчыны, Віцебшчыны, Гомельшчыны) імя Якава Бардоўскага, мастацкага перакладчыка з нямецкай і французскай моў, зусім не згадваецца. Хаця даведнік увогуле з’яўляецца добрай платформай для вывучэння літаратурнай і мастацкай гісторыі края. Дададзім у такім выпадку ў «Літаратурныя мясціны Беларусі» яшчэ адно імя.

Янка Брыль. Збор твораў. Том 6. Мінск, «Мастацкая літаратура», 2020

«Няўжо гэта абавязкова – усаджваючы ў літаратурнае карыта і свой лыч, спачатку кашкануць ім суседа справа ці злева, а то і таго і другога? Хоць карыта гэтае аж надта доўгае, шырокае...

Падумалася так, калі чытаў яшчэ адно маладжавае інтэрв'ю з уступна-недарэчнымі і проста хамскімі «заўвагамі» пра тых, хто піша інакш, чым ён, ці не тое, што ён, прыгрэты першым, больш уяўным поспехам».

Дарагія сябры-чытачы «Маладосці», рубрыка «У бібліятэцы з Анхелай» ствараецца сёння акурат ад разумення таго, што мае веды пра літаратараў і літаратуры розных краін і эпох могуць мець нейкую вартасць для вас: каму ж не дапамагае знаёмства з такімі творамі, якія лятаюць уласнымі крыламі і ўмеюць віць свае гнёзды ўнутры чытачоў? Я буду кожны месяц выбіраць аднаго аўтара або, як тут, адну аўтарку (без асаблівага парадку, але з імкненнем зрабіць як мага цікавей) і расказваць вам пра яго/яе жыццёвы і творчы шлях. Я разлічваю на тое, што чытачы «Маладосці» ведаюць беларускую літаратуру даволі добра, таму ў нашай з вамі бібліятэцы будуць замежныя літаратары, яркія прадстаўнікі сусветнай літаратуры. Не хвалюйцеся – урыўкі з іх твораў я буду для вас перакладаць.

Такім чынам, ласкава запрашаю да сябе ў бібліятэку. У нас сёння неверагодная госця – іспанская пісьменніца Ана Марыя Матутэ Аўсэха.

Поўны тэкст артыкула размешчаны тут.

Ганна Янкута

У канцы ХІХ стагоддзя ў еўрапейскую літаратурную моду ўвайшлі дэтэктывы, і брытанскі пісьменнік Артур Конан Дойл замацаваў канон, прыдумаўшы ўсё тое, за што мы гэты жанр цяпер любім: дробныя рэчыўныя доказы, якія пакідае пасля сябе забойца, і вобраз самотнага, трошкі загадкавага сышчыка, які гэтыя доказы збірае. Шэрлак Холмс зрабіўся першым вялікім англійскім дэтэктывам (раней за яго з’явіўся толькі Агюст Дзюпэн з навел Эдрага По), і пасля творцы ва ўсім свеце пачалі прыдумляць такіх персанажаў аднаго за адным.

Малая радзіма ў прасторавым, часавым і псіхалагічным вымярэнні. 
Феномен малой радзімы разглядаць можна з розных бакоў. Перш за ўсё гэта літаратурная метафара. У творах паэтаў і празаікаў малая радзіма ідэалізуецца і падаецца як адна з навялікшых каштоўнасцей. У Год малой радзімы Цэнтральная бібліятэка імя Янкі Купалы падрыхтавала спіс беларускіх мастацкіх твораў, у якіх разглядаецца гэтая тэма.