В Санкт-Петербурге открылся VII Международный культурный форум, в мероприятиях которого принимает участие директор Национальной библиотеки Беларуси Роман Мотульский.

Проводится ежегодно с 2012 года и признан культурным событием мирового уровня.

У паэтычны альманах з такой назвай увайшлі творы паэтаў з Беларусі, Расіі і Украіны. Ці то ў Маскве сапраўды ратуюць за інтэрнацыянальнае сяброўства. Ці то чытанне вершаў – гэта заўсёды космас, побач з якім хочацца спыніцца і прыслухацца. Ці то проста вядоўцамі прэзентацыі былі асобы вядомыя і любімыя многімі – Міхаіл Швыдкой, тэатральны крытык і Спецыяльны прадстаўнік Прэзідэнта Расіі па міжнародным культурным супрацоўніцтве і Андрэй Каровін, арганізатар фестываляў, паэт, творы якога таксама ўвайшлі ў альманах. Але гэта імпрэза атрымалася надзвычай масавай і, што таіць, душэўнай.

В 1618 году в типографии Виленского Свято-Духова православного братства в Евье увидел свет «Букварь языка славенска писаний чтения оучитися хотящим в полезное руковожение» на 52 листах в карманном формате. В «Букваре» размещен славянский алфавит, примеры слогов из двух и трех букв, простые слова на церковнославянском языке, перечень знаков препинания, цифр (в кириллической традиции), а также азы грамматики и тексты для чтения, включающие религиозные гимны, молитвы, заповеди, проповеди.

Лёгка і адначасова складана казаць пра тое, што бязмерна любіш сам. Але сказаць варта.

На двары 2002 год, у свет выйшла культавая гульня, якая мае велізарную колькасць фанатаў па ўсім свеце, — The Elder Scrolls III: Morrowind ад студыі Bethesda Softworks. Наш персанаж прачынаецца ў паўзмроку карабельнага трума. Першае, што мы чуем — плёскат вады і бурклівы голас яшчэ аднаго пасажыра: «Ну ты і соня! Цябе нават учарашні шторм не разбудзіў. Кажуць, мы ўжо прыплылі ў Моравінд. Нас выпусцяць, гэта дакладна». У ролі невядомага зняволенага мы ступаем на зямлю выспы Вардэнфел, нас прывезлі сюды з пакуль не вядомай мэтай і толькі з той прычыны, што персанаж нарадзіўся ў пэўны час пад пэўнымі зоркамі. Пасля кароткай папяровай цяганіны нас выпускаюць на волю, забяспечыўшы ўказаннямі куды прайсці. Што зусім не абавязкова. Гульцу прапануецца велізарны, насычаны свет, у якім толькі ён сам вырашае куды ісці і што рабіць.

Кароткі агляд «выбранага з выбранага» Леаніда Галубовіча

Леанід Галубовіч — паэт нясвоечасовы. У тым сэнсе, што ў сваім часе (і са сваім часам) яму, здаецца, усё менш хочацца гаварыць. Затое маўчаць — ахвотна.

Нясвоечасовасць Галубовіча-паэта кампенсуецца своечасовасцю Галубовіча-кнігара: яго «Поўня» [1] так патрапіла ў фармат сённяшняга літаратурнага жыцця, што закрадваецца сумненне: а ці не патраціў паэт гады маўчання на скрупулёзнае даследаванне прыхамацяў сучаснай чытацкай публікі?..