Серыя “раманаў прыгодніцкіх і фантасмагарычных” вядомай беларускай пісьменніцы Людмілы Рублеўскай знаёміць чытачоў з захапляльнымі прыгодамі шляхціца Пранціша Вырвіча і яго вернага спадарожніка доктара Баўтрамея Лёдніка. Падзеі ў творах адбываюцца ў XVIII стагоддзі – у эпоху авантурыстаў і алхімікаў, рыцараў і чароўных дам, палацавых інтрыгаў і крывавых войнаў.

Да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання ў айчынных выдавецтвах (а сярод іх — і «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі», і Выдавецкі дом «Звязда», і «Народная асвета») адна за другой выходзяць яркія, цікавыя кнігі, звязаныя і з гісторыяй беларускага кнігадрукавання, і з імем Францыска Скарыны. У «Мастацкай літаратуры» — яшчэ адна навінка: пабачыла свет кніга Францыска Скарыны «Маем найбольшае самі». Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі паэт Алесь Разанаў у паэтычнай форме пераказаў прадмовы са скарынаўскіх кніг.

Прапануем вашай увазе кнігі, што зусім нядаўна пабачылі свет у Выдавецкім доме "Звязда". Выбірайце, калі ласка!


Ірына Карнавухава "Ах какой сегодня день!"

«Маладосць» друкуе на сваіх старонках чатыры гісторыйкі Лады Алейнік, а чытачам «Чырвонкі» прапануе дзве? Несправядліва, скажаце? Ды не, проста «Маладосць» таксама чакае «чырвонкаўскага» чытача.

Алена Стэльмах. Дуб і крумкач. — Мінск: Звязда, 2016. — 24 с.

Калі меркаваць па колькасці старонак у гэтым выданні, то можа падацца, што перад намі — кніга для дзяцей. Але гэта цалкам памылковае сцверджанне. Грунтоўнасць твора не залежыць ад яго аб'ёму. Таму зусім не дзіўна, што ў выданні такой маленькай формы чытач пазнаёміцца з надзвычай глыбокай філасофскай казкай.

Сыс, А.Ц. Берагі майго юнацтва: вершы, пародыі / Анатоль Сыс; уклад., прадм. Алесь Бяляцкі; маст. Дар’я Бунеева. — Мінск: Галіяфы, 2016. — 250 с.

Паэзія Анатоля Сыса, калі б іншай была моўная сітуацыя ў краіне, відавочна, перавярнула б свядомасць многіх чытачоў, на многіх паўплывала ва ўнутраных, духоўных пошуках. Мо яшчэ і таму зрабілася б гэта, што ў выпадку з Сысом, прачытаннем яго нямногіх кніг пачынаеш разумець, што Паэзія — гэта Жыццё. Напісаць верш — значыць: пражыць і словам адбіць, зафіксаваць і надаць перажытаму новы філасофскі статус. На жаль, так здараецца не часта... Бальшыня вершаваных, часам нават таленавітых версіфікацый, паэтычных уражанняў ад жыцця — усяго толькі погляд, усяго толькі маленечкі зрэз, усяго толькі ўражанне. Уражанне, пазбаўленае думкі і пошукаў, спадзяванняў і ўяўленняў, трывог і веры.

ТРОН

Містэрыя

1

Крыкі стражнікаў разбудзілі Крывы горад. Паўсонныя дружыннікі хапалі зброю — вострыя мячы, цяжкія булавы, баявыя сякеры, тугія лукі і стрымгалоў кідаліся на сцены. На хаду нацягвалі кальчугі, шлемы, імкліва займалі абарону.