Аліна Агрэніч

нарадзілася 22 кастрычніка 1994 года ў вёсцы Калантаеўка Раздзяльнянскага раёна Адэскай вобласці. Жыве ў вёсцы Пярэжыр Пухавіцкага раёна. Працуе настаўніцай польскай і беларускай моў.

Андрэй Дуброва

 нарадзіўся 19 жніўня 1993 года ў Гомелі, хоць радзімай лічыць Мазыр. У «Маладосці» дэбютаваў летась з перакладамі вершаў літоўскага паэта і святара Майроніса. Мінулай восенню надрукаваўся з уласнай паэтычнай падборкай «Віленская восень», а цяпер, вясной, дорыць чытачам вясновыя вершы. Зноў з Вільні.

Не пра сабаку

 Ці любіце вы сабак? Не, не правільна… Ці любіце вы сабак так, як люблю іх я? З маленства я расла побач с кашлатай нянькай Бруна фон Дорфам — чарналапым, вастравухім і бязмерна кемлівым звяругам нямецкіх крывей. Каляндарыкі, паштоўкі і маркі з выявамі разнастайных парод і масцей «лепшых сяброў чалавека» запаўнялі мае кішэні, паліцы і заплечнікі. Ці варта казаць, што ўлюбёнымі кнігамі, якія перачытваліся літаральна да дзірак, былі «Чынк» Сэтана–Томпсана, «Белы Клык» Лондана, «Ромка, Фомка і Атос» Лагунова і, вядома ж,  «Белы Бім Чорнае вуха» Траяпольскага?

ТАТМІР — імя гомельскага літаратурнага дуэта Таццяны і Уладзіміра Чараухіных. Яно ўтварылася ад спалучэння частак іх імёнаў (ТАТьяна + владиМИР = ТАТМИР). Гэта асобны, трэці аўтар, з прысутнымі толькі яму рысамі, не ўласцівымі нікому з яго стваральнікаў паасобку. Яго пяру належыць ўсё тое, што напісана імі супольна, седзячы за адным ноутбукам.

ТАТМІР невідушчы на абодва вокі, і гэта не метафара, таму перыядычна трапляе ў нетрывіяльныя гісторыі, якія знайшлі адлюстраванне ў «нотабэньках».  Чаму «нотабэнькі»? Ад часоў старажытнага Рыма вядомы лацінскі выраз «Nota benе!» Што добра запомнілася і занатавалася, тое і вырашана назваць нотабэнькамі.

«Дзінка не бачыла твараў і целаў, толькі гэтыя страшныя рукі — нечалавечыя, узгорыстыя, чатырохпальцавыя. Яны вырасталі з туману, утыкаліся ў зямлю — усе бліжэй і бліжэй. Не вытрымаўшы, дзяўчына зажмурылася і ў голас закрычала...» (Алека Вольскіх. «Павуцінне старога горада».)

Фэнтэзі — адзін з самых папулярных літаратурных кірункаў у сучасных дзяцей. Па падобныя кнігі стаяць у чарзе ў бібліятэках краіны, а асабліва нецярплівыя трацяць усе свае кішэнныя грошы, каб чарговы раз «праглынуць» твор за два дні.

«Антрапалогія» — вельмі прывабнае слова. Яго любяць выкарыстоўваць як назву для нечага прэтэнцыёзнага, мудрагелістага, «не для ўсіх». Пры яго гучанні ў галаву раней за што іншае прыйдзе сацыяльна–філасофскае або псіхалінгвістычнае. Ёсць, аднак, месцы, дзе антрапалогія застаецца сабой.

Без хайпу, пафасу, ненарматыўнай лексікі і кацянят

Вітаю. Неяк я пісаў пра тое, што часам здзіўляе кантроль над уласным целам. З мозгу дасылаецца сігнал, пальцы рухаюцца, амаль адначасова дасылаецца зваротны сігнал, які паведамляе, што гэта ты сам рухаеш пальцамі. Насамрэч цікавая з’ява, якая прыводзіць нас да размовы пра ўнутраны голас, сненні, а пасля ўжо галюцынацыі і г. д. Але я зусім не пра тое. Я пра здзіўленне. Чамусьці здзіўленне ўспрымаецца, як адсутнасць інфармацыі ці вопыту, і гэтым карыстаюцца. Адно паняцце замяняюць на другое, а мы стаім, разявіўшы раты, і з радасцю прымаем тое, што даюць, не жуючы.